جریان ما آدم بزرگ ها جریان همون بچه دبستانی اس...

اون بچه نمی دونه وقتی می گن "ع" این "ع" تا ابدالعمر باهاشه و حالا حالاها خیلی باهاش کار داره... فکر می کنه اگر این یه بار از زیر نوشتن یه صفحه چیزی شبیه "ع" دربره دیگه تمومه...

فکر نمی کنه که اگه می گن بنویس "ل" برای چیه؟ با خودش فکر می کنه این همه حرف این نشد یه حرف دیگه به جایی بر نمی خوره که...

فکر نمی کنه وقتی معلم دستشو می گیره و کمکش می کنه که بنویسه "ی" برای اینه که زندگیشو بسازه...

اما وقتی معلم داره تکالیف بچه ها رو تیک می زنه و آفرین و صد آفرین می نویسه از شدت استرس صفحه های خالی و سرمشق های پر نشده مدام "یا علی" "یا علی" می گه...

معلم به اون که می رسه زنگ می خوره و کلاس شلوغ پلوغ می شه و معلم از کلاس می ره بیرون ...

"علی" زیر قولش نزد اما اون اولین و آخرین باری نیست که برای نداشتن تکلیف می گه: "یا علی"

 

یا علی ...التماس دعا

اللهم صل علی محمد و آل محمد

رادیو جوان