شاید دیگر میکروفن های استودیو ها صدایی گرم را تن انداز خانه ها نکند...

شاید دیگر سکوت جانشین صدایی گرم و نام آشنا شود...

شاید این بار کاتبی در مکتب مرگ قلم زند...

.

.

.

اما ای کاش همه این ها شاید بود ...

-------------------------

بیشترین خاطره رو از صداش دارم...سال پیش به خاطر انجام کارها و مشغولیت های مختلف تازه از ساعت یازده شب کارام شروع می شد...واسه اینکه خوابم نبره رادیو رو روشن می کردم و صداشم کم می کردم جوری که فقط خودم بشنوم... دیگه شده بود عادت... نمایش رادیویی که شروع می شد صداشو یه کم بیشتر می کردم تا بهتر بشنوم... انرژی صداش بهم انرژی می داد ... بین اون همه صداهای مختلف همیشه منتظر شنیدن صدای دو نفر بودم: فریبا متخصص , احمد آقالو ... نمیدونم چرا اما خیلی صداش اون ساعت شب می چسبید... شاید مثل نوشیدن یه لیوان چای داغ داغ توی کولاک بود... صدایی که بیشتر از همون چایی می چسبید و گرمت می کرد و کمکت می کرد که تو کولاک کارها و مسئولیت هات بتونی شب زنده داری کنی و دووم بیاری...

کارهای زیادی ازش دیده و شنیده بودم اما صدا انگار نفوز بیشتری داره... انگار صدا جایی رو در ذهن داره که تصویر نمی تونه همیشه داشته باشه...انگار صدا خودش رو روی سنگ ذهن حک می کنه برخلاف تصویر که تنها نقشی می زنه و بعد مدتی پاک می شه...

انگار صدا حکاک انعطاف پذیر ذهنه...

در ادامه می تونید دلنوشته کمال تبریزی برای "احمد آقالو" رو بخونید...

همچنین لینک عکس مراسم تشییع پیکر احمد آقالو...

روح شادش شادتر...

اللهم صل علی محمد و آل محمد